In Hardenberg wordt er volop gebouwd, en door al die toegenomen nieuwe straten kan het maar zo zijn dat ik de 25% zo weer verlies. Dat de plaats populair is begrijp ik wel, je hebt er rust, ruimte, alle voorzieningen en de omgeving is niet lelijk te noemen, integendeel. Ik kom er een opmerkelijk monument tegen...het Indiëmonument, waarop de namen van jonge Hardenbergers die in de periode 1945-1949 daar omkwamen in een totaal onzinnige oorlog. Na een half uurtje ben ik op het land waar ik regelmatig moet afstappen voor grote tractoren met wagens waar geoogst mais vervoerd wordt. Dat moet dus o.a. nog popcorn worden. Het zou wel lekker zijn deze snack in deze openluchtvoorstelling. Vooral als ik Hoogeveen voorbij ben wordt het heel mooi op deze zonovergoten vrijdag. Over klinkerstraatjes die je voeren naar de brinken van de dorpen waar omheen prachtige boerderijen, noeste kerken en waar het patrimonium voor de rest bestaat uit villa's en gaaf geconserveerde kleine arbeidshuisjes. Wat ook opvalt zijn de tal van Chinees-Indische restaurants. Zijn de Drenthen zo tuk op bami en nasi? Schijnbaar! Cafetaria's heb ik daarentegen niet gezien. De straten werden in de loop van de rit statiger en dat had te maken dat ik de koloniën van weldadigheid bereikte in plaatsen als Frederiksoord en Wilhelminaoord waar rond 1820 de armen (en dat waren er heel wat) te werk werden gesteld. Ongemerkt passeerde ik de provinciegrens. In Friesland gaf mijn fietscomputer weer dat de buurt hier Lombok heet. Jammer genoeg werd het verder nergens vermeld of verklaard, want het is toch een opvallende naam. Het landschap werd opener maar het was nog steeds genieten. Zo dicht bij de herfst maar het leek vandaag wel volop zomer.