Het was op de grens van Overijssel naar Gelderland en ook die van seizoenen want waar tijdens het vriespunt een man passeerde die met een iets modernere uitvoering van de helm van Willempie getooid was, werd hij gevolgd door een jongen die een Siberische muts droeg met blote benen. Tja wat moest je aan op zo'n dag als vandaag? In de ochtend winter, in de middag lente. Een flinke oostenwind baande z'n weg over het land, een ideaal gegeven dus om westwaarts te trekken en zo geschiedde.
Hoewel ik niet vaak tochten maak van deze omvang ben ik er toch verzot op. Een intense belevenis is het om dwars door het land te trekken. Je ziet gigantisch veel. Het meest onder de indruk was ik toch wel van alle brugconstructies toen ik Amsterdam naderde en ook het moment dat ik vanuit de verte de wolkenkrabbers zag, en dan opeens zoef je zo Mokum binnen. Vooral om over het voormalige eiland Wittenburg te zwerven vond ik erg leuk, door de smalle straten en hoge huizen. Eenmaal in de binnenstad viel het mij met de chaotische verkeersomstandigheden reuze mee, het scheelt enorm nu het autoverkeer zo ingeperkt is, ik kon zonder moeite slaommen door de straatjes en de bruggen over het water. Heerlijk. Amsterdam gaat nooit vervelen. Daar fiets ik graag naar toe. Ik weet nog dat ik het voor het eerst deed in 1993. Aangekomen op het Centraal Station bij het aanschaffen van vervoersbewijzen zei de lokettiste tegen mij "je zult deze afstand moeten fietsen", tot haar verbazing kon ik haar antwoorden dat ik dit inderdaad gedaan had. Of ik toen blote benen had weet ik niet meer, in ieder geval geen Siberische muts, want het was juli.