De IJssel - Eem - Rijn - Waal - Rijn - IJssel Rit Nadat ik een tijdje terug één van mijn zondagrituelen verricht had, namelijk het poetsen van mijn fietsen, was ik in voor een klein ritje. Het was zonnig, maar juist toen ik aanstalten maakte om de pedalen te beroeren sloeg het weer om en begon het erbarmelijk te regenen. De fiets zette ik terug, ik ging naar binnen, zette koffie en zat vervolgens gezeten bij een schemerlampje terug te blikken op enkele fietsritten uit het verleden. Ééntje die...van zaterdag 3 oktober 2015, moest wel een leuke geweest zijn. De Eem Rijn Waal Route. Toen reed ik nog rond op een Batavus, een robuust type met 21 versnellingen, waarmee je stevig moest trappen. Helemaal geen slechte fiets, maar met mijn hang naar meer uitdagingen, werd die steeds minder geschikt. Niet lang meer zou ik er nog mee rondtoeren. Die tocht van die bewuste zaterdag, was 112 km en ging van Amersfoort naar Nijmegen. Dat was het maximale. Het was de vooravond van mijn ontwikkeling tot een andere fietser, op ander sneller lichter materiaal. Ik stond op en zette een tweede kop koffie. Eigenlijk zo bedacht ik me, had ik best zin om deze rit na zo’n 5 jaar te herhalen, maar anders... Echt zin om nu weer met de trein te gaan had ik nog niet, dus... Ja dus...eerst met de fiets naar Amersfoort? Ok, dat is te doen. Maar dan van daaruit naar Nijmegen? Om vervolgens terug te fietsen naar Enschede? Pfuh! Zou ik het doen of niet? In vorm was ik, daar lag het niet aan, maar toch... In de loop van de dagen kreeg ik er steeds meer zin in. Het zou een rit van meer dan 300 kilometer op één dag worden, en hoewel ik dat nog nooit gedaan had, kon ik het toch proberen? Als ik het zou doen, dan in deze tijd van de lange dagen. En zo vertrok ik op vrijdag 3 juli, om kwart voor vijf in de ochtend aan deze onderneming. Het was nog niet helemaal licht, maar dat duurde nog geen halfuurtje. De wind kwam zoals meestal uit het westen, en was best stevig. Hetgeen ik kon zien als een opsteker, want dan zou ik ‘m op de terugweg mee hebben. In een vrij normaal tempo zette ik koers naar Deventer. De hoogtemeters daalden, bij het vertrek zat ik nog op 40 meter boven NAP, en het ging nu naar 4 meter. De IJssel naderde, en ik passeerde de spoorbrug, die zo bekend is door de film ‘een brug te ver’, rond 8 uur. Het leven was in Nederland begonnen. Tussen vaders en moeders die achter hun joelende schoolgaande kroost fietsten, manoeuveerde ik mijn weg. Vanaf paleis Het Loo, inmiddels 85 km achter de rug hebbende ging het geleidelijk de hoogte in, de Veluwe op. In Voorthuizen werd het tijd om uitgebreid te pauzeren, ergens in een zijstraatje had ik een ‘Jumbo’ gezien. Tussen de volgepakte winkelwagens van andere klanten, bestond mijn aan te schaffen waar uit bananen, mineraalwater, bekertjes ijskoffie, appelflappen en koeken waarop stond ‘lekkers’ uit Spakenburg. Dat ging ik eens uitproberen op een bankje. Het smaakte goed, behalve dat spul uit Spakenburg.....lekkers? Nou ja ik had ook een pakje boter tot mij kunnen nemen... Tot nu toe was het verloop in een rechte lijn, naar Nijkerk kronkelde het door bosjes en van de weg af gelegen boerderijen, in een mooie rustige omgeving. Via Bunschoten kwam ik in Amersfoort. Het was twaalf uur precies, en 140 kilometer zaten er op. Daar stond ik nu voor de Koppelpoort. Altijd vanuit de trein naar het westen, om naar uit te kijken, zo mooi, maar nu beleefde ik het vanaf de fiets. De bewolking maakte het nog mooier om hier even halt, en foto’s te maken van dit oude verdegingswerk uit de 15de eeuw. Om de poort te openen werden misdadigers opgedragen om in een rad te draaien, dat waren pas echte raddraaiers. Het fietsen tegen de wind zat er nu op, en wat volgde waren enkele venijnige klimmetjes over de Utrechte Heuvelrug en de uitlopers van de Veluwe rond de Nederrijn. Het was goed toeven hier, en dat wisten Wilhelm II, de Duitse ex-keizer, en de schrijver Simon Vestdijk die in Doorn woonden ook. Iets verder gelegen in Elst, was het ‘stulpje’ van Mies Bouwman. Zo ging het af- en aan. Iets waar ik wel van hou, zulke klimmetjes. Vlak voor Arnhem in Heelsum op een hellend weggetje stond een kleine kerk. Bijna onnederlands. De kerkgangers zullen er stevige kuiten hebben. Tot de Rijn was het prachtig, maar wat nu tussen Arnhem en Nijmegen volgde... Ai, ai, ai...wat is daar de laatste jaren het landschap ten gronde gericht, volgeplempt met monotone nieuwbouw, hutje mutje, niet om aan te zien, met overal omleidingen, scheurende scooterrijders, tal van automobilsten en allerlei soorten fietsers die elkaar in de weg zitten.....en ik begon er terstond ontzettend naar de Achterhoek te verlangen. Ik was blij om rond 17:30 op de Waalkade in Nijmegen de benen te kunnen strekken. Hier is het altijd wel gezellig, met zicht op de schepen en de enkele pakhuizen rondom je heen. Het had vandaag ook wel iets van de (fiets) Elfstedentocht, met al die passages maar dan langs grote rivieren bovendien ontbraken hier de luidsprekers waarbij zoals bij de tocht der tochten de muziek van Jannes klinkt 🤣 Na de Waal, ging ik over een nu nog wel landelijke omgeving naar Arnhem terug en via de Rijn en de IJssel, kwam ik Doesburg achterlatend, in de Achterhoek. Heerlijk. Je ziet op zo’n tocht als deze veel van Nederland, en ook hoe het niet moet, maar hier, ja hier moest je zijn. Zelhem bijvoorbeeld een fijn dorp en dan die prettige slingerweg naar Ruurlo, waar ik rond 21:30 de 300 km passeerde, het had wel wat magisch. Bij Neede werd het donker. Vanuit een weiland keek een koe mij nadrukkelijk aan, en ik vroeg haar “ga je slapen?”. Ik moest nog even, bijna was ik terug in Twente, oei, oei...die bekende laatste loodjes, hoe vaak was ik niet van Haaksbergen naar Enschede gefietst? Maar nu? “Kom op man”, zei ik tegen mezelf, en toen ging het weer, een donkere weg door het bos, gekleurde lampen in de verte bij een tuinhuisje waar een luidruchtige party gaande was, en toen het plaatsnaambord ‘Enschede’. Het was nog 3 km. Een half uur voor middernacht kneep ik voor het laatst in de remmen, ik had er 340 kilometer op zitten. Het was tijd om achterover te leunen en van een Belgisch gerstenat te genieten en daarbij deze tocht de revue laten passeren.