Zware bewolking, die een paar spatten regen had opgeleverd trok oostwaarts, een goudkleurige haan op het kerkdak draaide met de wind mee, er klonk koorgezang over de hellende straatjes van Hoppecke. Een vredige zondagochtend in Sauerland. Vanaf hier ging het richting zuiden steil omhoog. Niet dat ik er moest zijn, maar als ik borden zie dat je 13% kunt klimmen dan zal ik het niet laten. De Buddenberg over, het zou me even het gevoel om met vakantie te zijn, met een top boven de 700 meter. ‘Beneden’ uit Bontkirchen kwamen mij klanken tegemoet die ik ook weleens hoor uit de mancave van de buurman...Egerländer Musik, het hoorde hier helemaal thuis. Ik besloot voordat ik weer de Buddenberg over zou gaan, maar nu noordwaarts en in de ‘goede’ richting, nog even het dorpje in te trekken. Vlak bij de kerk en een stroompje stond een oorlogsmonument. Gezien de uniformen van de afgebeelde militairen moest het op een slagveld van de Eerste Wereldoorlog geweest zijn. Een soldaat draagt zijn wapenbroeder weg, zwaargewond of al reeds heengegaan... 
Een gruwelijke tijd, de eerste industriële strijd uit de geschiedenis. Wellicht dat in dit dorp in de jaren ‘20 van de vorige eeuw, de mannenlijke bevolking ook hier gedecimeerd was. 
Overal waar ik in Europa gefietst heb kom je langs de getuigenissen van de geschiedenis, oude steden, burchten, kerken, oorlogsmonumenten, maar ook uiteenlopende lelijkheid zoals polders, industriegebieden, tal van Vinexwijken en banlieues, de trieste voorsteden bij metropolen zoals Parijs. Telkens als je deze passeert, vraag je je af waarom er mensen in zulke betonnen uitzichloze en bovenal smerige omstandigheden gehuisvestigd worden. 
De Buddenberg weer opklimmend houdt het me bezig. Een groot contrast met het deinende landschap hier waar nieuwsgierige koeien paraderen. Gisterenavond heb ik in de bioscoop van Winterberg, de film “Der Klavierspieler von Gare du Nord” gezien, “Au boit des doigts”, ik weet niet of deze ook in Nederland is uitgebracht, maar is zeer de moeite waard. Een jongen van Poolse afkomst woonachtig in zo'n banlieu van Parijs leeft zich uit op de piano die in de aankomst-, vertrekhal van het Gare du Nord staat. De directeur van het conservatorium ontdekt hem daar. Hij blijkt een natuurtalent. Noten lezen kan hij niet maar hij speelt op zijn gevoel. En wat hij te berde brengt is prachtig en ontroerend. Dankzij zijn talent kan hij ontsnappen uit de banlieu. En de man kan piano spelen! Magnifique! De klanken uit deze film begeleiden mij verder deze fietstocht, die verder niet meer zo steil is, maar lekker golft over voornamelijk wegen die heerlijk rustig zijn. Nou ja, totdat ik in Rösenbeck voorbij een straat kom genaamd ‘zur Weissen Frau’, oftewel een geest. Maar ze geeft niet thuis. Misschien was de combinatie van een koor, Egerländer Musik en de piano klanken haar toch te machtig geworden.