Het nu al weer zo’n 9 uur geleden dat ik de deur uit ging en op de fiets stapte om de zondagroute van de TCT’93 mee te gaan rijden. De weersverwachtingen waren aangegeven als beter dan de dag van gisteren. Dat het ook zo zou zijn was een andere zaak. Mistig en al de auto’s met een laagje bevroren rijp de motorkap en het dak. Dus het moest eerst nog wel koud en fris zijn. Onderweg naar Boerke Mutsears was het zicht wel erg minimaal. Het hele stuk van de Reeshofdijk was het zicht ongeveer 50 meter en was het oppassen omdat er ieder moment een trimmer kon komen aandraven of er plotseling een paardentrailer midden op de weg staat. Een ezel was hier waarschijnlijk zo naar binnen gereden. Bij Boerke Mutsears aangekomen bleek het al goed druk te zijn en niet alleen met TCT-leden, want er was een of andere wandel/fietstocht georganiseerd waarvoor daar moest worden ingeschreven. Maar ook het aantal clubleden was om 9:15 al redelijk en om half tien waren we met 16 leden die onderleiding van Harrie van Poppel vertrokken met het doel om naar den Bockenreijder te rijden. Gelukkig was de ergste mist al wat opgetrokken en zodoende werd het zicht al snel beter. Het Bels Lijntje werd al snel een Snel lijntje want er werd vanaf het begin hard aan getrokken. Een pluim voor de drie leden die op en met hun MTB meereden en gemiddeld met een veel hogere cadans moesten rijden dan op de racefiets. Deze rit hadden we ook weer eens gezelschap van twee dames en die lieten zich ook meteen horen. Ik weet niet wat de oorzaak is, maar ook bij mijn vorige club in Vroomshoop waren er, als ze al meereden, de dames die hun stem moesten laten horen bij het aanroepen van “auto tegen, paaltje, auto rechts of links”e.d. Niet dat zoiets hinderlijk zou zijn, maar wel opvallend. De route leidde verder via Riel, Goirle, Hilvarenbeek en Esbeek naar Baarschot. En dan zit je al vrij snel in het gebied “De Utrecht” waarin ook ons koffieadres zich bevindt. Normaal verwacht je dat het in deze tijd en op dat tijdstip het nog niet zo druk is en zeker met nog steeds laaghangende mist. Maar het was anders. We hebben met 16 personen binnen gelukkig nog een stoel of kruk kunnen bezetten, maar er waren ook gasten die of buiten een plaats moesten pakken of anders wachten dat er binnen ruimte vrij kwam. Na de koffie mochten we ons weer installeren voor de terugreis die qua helderzicht steeds beter werd, maar het op Landgoed “de Utrecht” wel erg nat en vochtig was en dat betekende dus veel zand, modder spatten waarmee we bevuild weten. Het gevolg was dat er door een deel van de leden even rustig aan gereden werd, zodat de eersten van de groep op weg naar Netersel even moesten wachten. De rest van de terugweg ging weer in een hoger tempo dan wat normaal “wintertempo”wordt genoemd. Het zal wel zo zijn dat hoe dichter men bij huis komt hoe meer haast men krijgt. In het laatste deel brak de zon toch nog door en zo kom je ook weer vriendelijker thuis. Het was weer een mooie rit die Harrie had uitgezet waarvoor wel weer dank mag worden gezegd. Bij thuiskomst meteen de fiets maar even onder handen, want dat is het risico in deze tijd met natte vuiligheid. En laat ik nu net deze week de buitenslang voor de winter hebben afgesloten. Dus met een lauw sopje handmatig alles bij langs en dus nu glimp hij weer als was hij nieuw. Tot de volgende rit.