Ale nie bez przygód oczywiście... Dla przypomnienia. Edycja #1 ominęła mnie z powodu roweru w naprawie (przerzutka), na edycji #2 złapałem gumę. Na edycji #3 rower znowu leżał w kącie (hamulec). I dopiero teraz udało się przyjechać i dojechać. Chociaż nie w całości, a i sprzęt trochę zawinił. Było nas mało i zaczęliśmy w potężnej burzy. No i odezwała się najmniejsza koronka na korbie (już robiła mi takie przygody na ścigu w Lany P) - kilo błota sprawia, że kiedy staram się mocno pracować, to ona kurtuazyjnie wciąga łańcuch pod siebie.. Więc po 10 próbach i 5 postojach postanowiłem jechać tylko na średniaku. A że miałem w zasięgu dwóch przodowników, którzy to właśnie mnie minęli, kiedy to ja podejmowałem decyzję czy może nie odkręcić i połamać na kolanie małej zębatki, postanowiłem ich dognać. I tym razem błoto dało mi się we znaki. Gdy już ich miałem na dłoni, to zapomniałem, że wali z nieba piorunami, a ziemia od tego nie schnie. Przytuliłem glebę zdecydowanie w sposób efektowny, efektywny i zapewniający okładanie się wieczorem lodami i plastrami. Po czym niczym nie zrażony stwierdziłem, że przede mną już 2 przodowników nie ma, ale jakby nie było dwóch rowerzystów widzę. Znalazłszy okulary ruszyłem w dalszą podróż, bo co mogłoby mnie zniechęcić do odpuszczenia edycji #4. Brudne okulary z pewnością nie. Tym sposobem, kiedy już pozbierałem się po przygodach troszkę do kupy i jadąc momentami na pięknym przełożeniu 32x32 dowlokłem się na finisz.