Voor de vierde keer dit jaar weer eens met de ploeg op stap geweest, figuurlijk dus want lopen doene we niet. Alhoewel bij een wegopbreking moesten we toch even van de pedalen af. Eigenwijs als we zijn, er staan borden aan het begin. De weg is opgebroken en wij maar denken, dat valt wel mee. Nee hoor, de hele weg van links naar rechts was opengebroken, inclusief de bermen. De werklieden zullen wel gedacht hebben "stelletje Blinde Paarden". Maar een groepje met de fiets op de nek over de opbreking en de rest via een weiland. Dat het af en toe niet zo liep als onze :"Harrie" ons voor het vertrek gevraagd had, werd er ook regelmatig overtreden en ons dus door hem een vingertje en een terechtwijzing toegespeeld. Verder verliep alles natuurlijk wel goed, al was de vooropgezette route niet helemaal conform de weg die we konden rijden. Het rondje om Bedaf konden we niet afmaken omdat ze daar de hele weg opnieuw aan het leggen zijn en we toen toch even een stukje terug moesten om een andere weg richting Alphen te pakken. Naar mijn idee zijn ze trouwens al maanden met die weg aan het vernieuwen, maar dat kan ook een hersenspinsel zijn. Nu voor de vierde keer mee en in bijna midden maart nog geen 500 km op de teller. Een vergelijk met verleden jaar dat nergens op slaat. Ik moet bekennen dat ik deze winter wel er gemakkelijk een excuus heb gezocht om niet te gaan. Te harde wind, rijp op de daken en dus kans op gladheid, regen, sneeuw en noem nog maar op.Wat heeft die val begin dit jaar toch te weeg gebracht. En nu moet ik de schade weer inhalen. Conditie achteruit, bijna 10 kilo zwaarder en dus weer een periode waar je de krampjes weer voelt en bij thuiskomst eerst weer even bij moet komen. hetgeen wat mij het meest opvalt is dat zodra je de groep verlaat en alleen gaat rijden de puf er uit is, terwijl je normaal nog even door gaat tot aan het gaatje. (van het sleutelgat natuurlijk) De weer berichten zijn voor de komende dagen weer goed en dus valt er dan geen excuus meer te bedenken.