Na de appelflappenrit van dinsdag zat het er wel in dat vanwege de verjaardag van Kees en vandaag weer naar Meersel-Dreef gereden zou worden. Harrie had al beloofd de route om te gooien en via de tegenovergestelde route te gaan rijden. Wat vis het toch mooi en tevens geweldig dat je midden maart op een doordeweekse dag met tweeëntwintig man een route kan rijden. Het was dan ook een top opkomst. Ad Jansen speelde vanmorgen even voor Sinterklaas en had voor de meesten nieuwe bidons meegenomen. En op kleur. Mijn fiets heeft oranje biesjes en dus kreeg ik een oranje bidon van Euskatel van de Spaans Baskische wielerploeg. Enso had hij voor de meesten wel een op kleur. Bedankt Ad!!!!
Om half tien zijn we vertrokken en met 22 man bij de stoplichten over de Bredase weg moesten we aan de ene kant tempo maken om over te steken en aan de andere kant weer rustig aan te doen om het Bels-Lijntje in te rijden. Het probleem van een iets grotere groep tekende dit al meteen af. Als er voorin niet in de gaten wordt gehouden of iedereen na een stoplicht of bocht weer aangesloten is, vallen er gaten en hebben de laatste rijders erg veel moeite om continu weer bij te komen. Even buiten Tilburg en de Blaak werd Ignazio verrast door een lekke band en dus werd er even een pauze ingelast. Wil werd gevraagd om met zijn super fietspomp assistentie te verlenen zodat we weer snel verder konden. Op het einde van de Franse Baan had Jos vervolgens pech door lek te rijden en dus werd ook hier Wil weer gevraagd om te assisteren. Onderwijl het wachten ontstond er bij ons een discussie over de te voeren snelheid, hetgeen wel vaker een heikel punt is. In de winterperiode is dertig kilometer p/u maximaal. Nu reden we voor de wind en waren er enkelen die vonden dat men dan ook dertig moet gaan rijden terwijl er anderen vinden dat men vanwege de mensen die na de winterstop weer begonnen zijn de snelheid daar op aan te passen. Natuurlijk is daar ook wat voor te zeggen, maar zit het probleem niet ergens anders? Wij hadden het weer eens om te gaan door schakelen, zodat iedereen b.v. 2,3,4 of maximaal vijf kilometer eerst links voorrijdt en daarna evenveel kilometers rechts voorrijdt. Op die manier krijgt iedereen de beurt om voor te rijden en daardoor krachten op te bouwen. Op die manier kom je ook continu naast anderen te rijden, iets wat heel leuk kan zijn. Buiten dat is het ook minder gevaarlijk tijdens het wisselen omdat men nooit met meer als twee rijders naast elkaar rijdt. We komen hier vast nog weleens op terug. Als de band van Jos inmiddels weer vervangen is, kunnen we weer door en rijden we door het stuk verlengde Franse baan naar Alphen. We volgens dan via het Bels Lijntje de weg naar Baarle Hertog waar Jan van Iersel ons verlaat en richting Chaam zijn weg vervolgt. Wij rijden dan richting Hoogstraten en rijden om Meerle heen richting Meersel-Dreef. Onder weg zie ik tot mijn verbazing in de berm een kieviet zitten op nog geen halve meter van ons af. Voor mij is een kieviet nog altijd een heel schuwe vogel, waar je direct niet bij in de buurt komt. En deze bleef gewoon zitten terwijl wij daar op zo’n korte afstand voorbij reden, Ongelooflijk. Bij de Paters was het met ruim twintig man weer best gezellig aan zo’n lange tafel. De Appelflappen smaakten weer opperbest. Wie meldt zich aan voor de volgende Appelflappenrit? Bij vertrek bij de Paters was het voor de derde keer raak, weer een lek. En weer werd Wil opgeroepen om Franske zijn band te gaan pompen. Qua tijd koste dat natuurlijk veel en omdat iedereen vaak toch weer op tijd thuis wilde zijn besloot Harrie de route maar in te krimpen en via een kortere weg naar Tilburg te rijden. Vandaar de tachtig kilometer die we maar gereden hebben. En dus op de normale tijd weer thuis waren.