Het is 21 maart en dat betekend dat de lente is begonnen en hebben we gisteren afscheid van de winter kunnen nemen. Dat ik nu het gevoel heb dat we winter hebben gehad is absoluut niet het geval. Een paar dagen last van sneeuw gehad, maar echt een periode met vrieskou hebben we zeker niet gehad. En ieder jaar als de winter zijn intrede doet reken ik toch echt op een periode met in ieder geval goed ijs op de sloten, vaarten en liefst ook op de meren. Dat het schaatsen deze winter alleen op de kunstijsbaan heeft kunnen gebeuren is dus een troost. Laat ik wel zeggen dat het de keren dat ik met de schaatsgroep van TCT'93 op de Ireen Wust IJsbaan ben geweest is altijd heel gezellig en leerzaam geweest. De keren dat ik in het begin onderuit ben gegaan heb ik maar niet geteld, maar ja een slag in een wiel fietst niet lekker, maar een slag in je schaats wil echt helemaal niet. En dat ik dat niet eerder in de gaten heb gehad was wel een beetje van de kromme hahahahah. Verleden week bij de laatste schaatsclub avond kon ik er niet bij zijn vanwege een etentje van de kennissen van ons die 70 jaar was geworden. Op zich wel jammer maar het etentje maakte heel veel goed. Uitgenodigd om in Oosterhout bij Japans Chinees Restaurant "Het Paradijs" was zeker een verrassing te noemen omdat wij daar een aantal jaren geleden wel eens met kennissen heen gingen toen het nog een Japans restaurant was waar men de Teppan-Yaki menu's bereidde en de gasten in de kimono's gehesen werden. Het blijkt dat ze dit ook nog doen behalve in de weekenden. Nu werden wij verrast met een heerlijk Oosters Buffet. En ik moet bekennen het was van een hoog kwaliteit-gehalte. In Vriezenveen heb ik een zelfde buffet meegemaakt, maar dit was echt heel veel beter qua assortiment en inrichting. Dat ik de dag er na hevige last van een druipneus heb gekregen, zal daar vast niet aan hebben gelegen, maar vervelend was het wel en het betekende ook dat er in dat weekend niet meer gefietst kon worden, want onderweg continu met een zakdoek onder je neus is natuurlijk bloedje link. Zoals in mijn vorige blog beschreven heb ik donderdag middag een solotocht van bijna 100 kilometer gemaakt en dat was dan even op mijn eigen tempo. Vanmorgen heb ik eerst maar eens op de buienradar gezien wat we vandaag konden verwachten en dat het überhaupt wel verstandig was om te vertrekken. De resultaten waren naar mijn idee wel goed en omdat om half acht de zon scheen en de hemel blauw kleurde, nodigde dat voldoende uit om me in de fietskleren te steken. De buienradar gaf wel een hoog vochtigheids-percentage aan, de windkracht 3 is wel te doen en er leken geen regenwolken over te drijven. Dat het totaal anders uitkwam bleek onderweg toen we onderweg bij Hank voor de eerste keer onder het viaduct zijn gaan schuilen en de eerste regenjackjes te voor schijn kwamen. Onderweg naar Hank had ik al vernomen dat de windkracht aanmerkelijk hoger was dan de 3 van de buienradar. Achteraf werd er door buienradar dan ook 5 aangegeven. Dat ik met harde wind altijd al problemen heb gehad is wel bekend, maar als je een tijd achterin rijdt moet je vaak na een bocht of bij een obstakel zo veel bijtrekken hetgeen voor mij veel energie vreet. Dus ik moest het op een bepaald moment ook even afgeven. Maar als de voorrijders normaliter na een bocht of obstakel niet meteen doortrekken is het voor de achtersten in de groep ook een stuk aangenamer. Iets waar best wel eens over gediscussieerd mag worden. De rit zelf werd natuurlijk beïnvloed door het weer en na Nieuwendijk werd het al snel duidelijk dat het richting Dussen ging om aan te steken bij de Koppelpaarden voor de koffie. En daar zat de hele zaak vol met onder anderen een fietsgroep uit Dordrecht. De koffie smaakte hier natuurlijk extra lekker na zo'n vochtige en winderige tocht. Het vooruitzicht is dan meestal ook goed omdat je op de terugweg dan vaak de wind in de rug hebt. Ja, de wind hadden we in de rug, maar bij het vertrek bij de Koppelpaarden gutste het water naar beneden en op dat moment is er besloten om de kortste weg naar huis te zoeken en dat was dan via de pont over de Bergsche Maas richting Sprang-Capelle. Gelukkig was het voor de wind lekker doorkarren en zijn we doorsnee wel een uur eerder thuisgekomen dan normaal, maar ook de kilometers bleven daardoor beperkt tot ongeveer 75 kilometer. Als het morgen droog weer is kan het best zijn dat ik er morgen weer bij ben, maar als de wind op 5 blijft hangen denk ik dat afzie.